ఒక తండ్రి… చేతిలో తన పసిపాప ఫోటో.
నెల రోజులుగా ఆ పాప ఆచూకీ కోసం ఊరూరా తిరుగుతున్నాడు. ప్రతి మనిషిని అడుగుతున్నాడు… “నా బిడ్డను ఎవరైనా చూశారా?” అని.
మరోవైపు… ఒక తల్లి.
తన కుమారుడి కోసం పోలీస్ స్టేషన్ మెట్లు అరిగిపోయేలా తిరుగుతోంది. చివరకు… “ఒకవేళ చంపేసి ఉంటే శవాన్ని అయినా ఇవ్వండి… అది కూడా లేకపోతే కనీసం బూడిదను అయినా ఇవ్వండి” అని వేడుకోవాల్సిన దుస్థితి.
ఇది ఒక్క కుటుంబం కథ కాదు. ప్రజల ప్రాణాల కంటే అధికారాలే పెద్దవిగా మారినప్పుడు వ్యవస్థ ఎలా నిర్దయగా మారుతుందో చెప్పే విషాద చిత్రం.
పాప కోసం తండ్రి… బూడిద కోసం తల్లి
ప్రజల ప్రాణాలకు విలువ లేదా?
ఒక పాప కనిపించకుండా పోతే… రోజులు గడుస్తున్నా ఆచూకీ ఉండదు.
ఒక యువకుడు కనిపించకుండా పోతే… కుటుంబ సభ్యులు పోలీస్ స్టేషన్ల చుట్టూ తిరిగినా స్పష్టమైన సమాధానం దొరకదు.
చివరకు తల్లిదండ్రులు న్యాయం అడగడం కాదు… కనీసం తమ బిడ్డ శవాన్ని ఇవ్వమని వేడుకునే పరిస్థితి వస్తోంది.
ఇది ఏ ప్రజాస్వామ్య సమాజానికి అయినా అత్యంత సిగ్గుచేటు.
వ్యవస్థ ప్రజల కోసం పనిచేస్తుందా… లేక అధికారుల కోసం?
ప్రజలు పోలీస్ స్టేషన్కు వెళ్లేది రక్షణ కోసం.
కానీ నేడు చాలామంది కుటుంబాలు చెబుతున్న ఆవేదన ఏమిటంటే…
- ఫిర్యాదు చేసినా స్పందన ఆలస్యం.
- దర్యాప్తుపై స్పష్టత లేదు.
- కుటుంబాలకు సమాచారం లేదు.
- సమాధానాల కోసం అధికారుల చుట్టూ తిరగాల్సిందే.
ఒక కుటుంబం కన్నీళ్లతో నిలబడితే… వ్యవస్థ మాత్రం ఫైళ్ల మధ్య నిశ్శబ్దంగా నిలబడటం ఎంతవరకు సమంజసం?
పాప కోసం తండ్రి… బూడిద కోసం తల్లి
ప్రశ్నలు అడిగితే సమాధానాలు ఎక్కడ?
ప్రజలకు ఇప్పుడు సమాధానం కావాల్సిన ప్రశ్నలు చాలా ఉన్నాయి.
- కనిపించకుండా పోయిన వారి కోసం ప్రత్యేక చర్యలు ఏమయ్యాయి?
- బాధిత కుటుంబాలకు న్యాయం ఎప్పుడు?
- కేసుల పురోగతి గురించి ఎందుకు పారదర్శక సమాచారం ఇవ్వడం లేదు?
- తల్లిదండ్రులు ఎందుకు నెలల తరబడి నిరీక్షించాల్సి వస్తోంది?
ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రశ్నించడం నేరం కాదు. సమాధానం చెప్పడం ప్రభుత్వ బాధ్యత.
పాప కోసం తండ్రి… బూడిద కోసం తల్లి
ప్రజల కన్నీళ్లను కూడా రాజకీయంగా చూడాలా?
ఒక తండ్రి తన పాప ఫోటో పట్టుకుని తిరుగుతున్న దృశ్యం…
ఒక తల్లి “బూడిద అయినా ఇవ్వండి” అంటూ పోలీసుల ముందు చేతులు జోడించడం…
ఈ దృశ్యాలు ఏ రాజకీయ పార్టీని కాదు… మొత్తం పరిపాలనా వ్యవస్థను ప్రశ్నిస్తున్నాయి.
అధికారంలో ఎవరు ఉన్నారన్నది కాదు…
బాధితుడికి న్యాయం జరిగిందా లేదా అన్నదే ప్రజలు అడుగుతున్నారు.
పాప కోసం తండ్రి… బూడిద కోసం తల్లి
మానవత్వం కంటే అధికార అహంకారమే పెద్దదైందా?
ప్రజల ప్రాణాలు, కుటుంబాల కన్నీళ్లు, తల్లిదండ్రుల ఆవేదన…
ఇవన్నీ ఒక ప్రభుత్వానికి అత్యంత ప్రాధాన్యంగా ఉండాలి.
కానీ బాధితులు పోలీస్ స్టేషన్ల చుట్టూ తిరుగుతూ… సమాధానాల కోసం ఎదురుచూస్తూ… చివరకు శవాన్ని లేదా బూడిదను అడగాల్సిన పరిస్థితి వస్తే…
అది కేవలం ఒక కేసు వైఫల్యం కాదు.
అది పాలనపై ప్రజల నమ్మకానికి తగిలిన పెద్ద దెబ్బ.
పాప కోసం తండ్రి… బూడిద కోసం తల్లి
పాప కోసం తండ్రి… బూడిద కోసం తల్లి… ఇదేనా ప్రజలకు దక్కిన పాలన?
ప్రజలు ప్రభుత్వాన్ని ఎన్నుకునేది భయం కోసం కాదు… భరోసా కోసం.
పోలీస్ వ్యవస్థ ఉండేది అధికారులను కాపాడడానికి కాదు… ప్రజలను రక్షించడానికి.
ఒక తండ్రి తన పాప కోసం రోడ్లపై తిరగాల్సిన పరిస్థితి… ఒక తల్లి తన కుమారుడి బూడిద కోసం పోలీసుల ముందు చేతులు జోడించాల్సిన పరిస్థితి… ఏ నాగరిక సమాజానికైనా తీవ్రమైన హెచ్చరిక.
ప్రజల కన్నీళ్లకు సమాధానం చెప్పని పాలన… ఎంత గొప్పదని చెప్పుకున్నా, ప్రజల మనసుల్లో న్యాయమైన పాలనగా నిలవదు.
పాప కోసం తండ్రి… బూడిద కోసం తల్లి
